Sicilië 2018

Sicilië 2018

The Lion King

Sicilië 2018Posted by Bianca Fri, July 20, 2018 17:12:49

Tijdens een gesprek sloeg het onderwerp op een gegeven moment om naar 'Disney' waar wij mee opgegroeid zijn. Het leek ons dan ook super om de jongens tenminste 1 Disneyfilm te laten zien. Je bent namelijk nooit te oud voor Disneyfilms!

Sintia heeft de organisatie hiervan op zich genomen en zorgde bovendien voor popcorn voor iedereen.

Toen het zover was, kregen we slechts enkele jongens mee. De meesten waren nog niet helemaal overtuigd van de film. Gelukkig nemen wij niet makkelijk een 'nee' als antwoord. Sophie heeft dan ook veel moeite gedaan om de jongens die in de gezamenlijke ruimte voor de tv zaten, mee te krijgen naar het kleine amfitheater.
Vriendelijk vragen was duidelijk niet voldoende, dus moest ze dit anders aanpakken. Ze is voor de tv gaan staan, waar ze met haar armen in de lucht stond te draaien en aanwijzen waar ze naartoe moesten om een leuke avond te beleven. Wanneer ook dit niet werkte, zocht ze naar de afstandsbediening en zette ze de tv gewoon uit. Na nog wat magische overtuigingskracht heeft ze deze toch meegekregen en raakte het amfitheater steeds meer gevuld. De film kon beginnen!

De jongens waren heel geconcentreerd aan het meevolgen en leefden zich helemaal in. Wie de film kent, weet bv. dat het moment dat Mufasa sterft, heel triestig is. Hun verbaasde reactie hierop was echt fantastisch om te zien! En natuurlijk zongen wij (de meisjes) luidkeels mee met de liedjes.

Op het einde van de film, speelde het liedje 'Can you feel the love tonight' van Elton John nog na. Hierop hebben we nog samen gedanst, wat een mooie afsluiter was voor deze avond. De reacties van de jongens waren superpositief. Ze apprecieren het heel erg als wij zo'n dingen voor hen willen organiseren en erop aandringen dat we hen er heel graag bij willen. Hopelijk krijgen ze de smaak te pakken en gaan ze nu allemaal volop Disneyfans worden!

Zwemles

Sicilië 2018Posted by Bianca Fri, July 20, 2018 08:02:54

Don Bosco 2000 heeft een eigen strand. Wij kunnen hier dus heel vaak zwemmen, als we daar tijd voor hebben. Tijdens het zwemmen met enkele jongens, zag ik dat iemand probeerde te drijven, maar het hem niet lukte. Hij vertelde me dat hij niet kan zwemmen, maar het graag zou willen leren. Ik wilde hem hier zeer graag bij helpen, dus hebben we afgesproken dat we vanaf maandag 16/07 na de merenda (tussendoortje: stuk fruit, rond 17u30) in zee gaan en ik zwemles zal geven.

A. vond het leuk in het water, maar had ook schrik van de golven. Telkens er een golf, groot of klein, kwam, pakte hij mijn arm stevig vast en slaakte soms een gilletje. Ik vond het wel geweldig dat zo'n jongen zich zo bloot durfde te geven en een meisje toeliet om hem te beschermen en te helpen in het water.

We hebben de arm- en beenbewegingen eerst op het nat zand geoefend om daarna in het water te zwemmen. Het duurde even voor hij de beenbeweging goed onder de knie kreeg en boven water blijven lukt nog niet. Onder water gaat het beter bij hem. Al zorgden zijn speciale zwembewegingen voor heel wat grappige situaties. smiley

De volgende dag kwam S. erbij. Hij kon al goed drijven en pikte de zwembewegingen vlug op. Opnieuw eerst op het strand geoefend vooraleer in het water te gaan. Nadien toonde ik het ook nog eens voor in het water. Ze kijken dan heel geconcentreerd en proberen dan zelf. A. was ook heel blij met mijn tip om onder water zijn mond dicht te houden en door zijn neus uit te blazen. Op die manier kroop er minder water in zijn neus en mond.

Woensdag kwam er een derde geïnteresseerde, maar toen was het water zeer wild met grote, sterke golven. Het was niet echt mogelijk om te zwemmen dus hebben we ons gewoon op de golven gesmeten.

Donderdag wilden de jongens liever wat samen dansen, maar dan heb ik toch nog een vierde 'slachtoffer' gevonden die ook niet kon zwemmen. Opnieuw gingen we zitten op het zand en toonde ik de arm- en beenbewegingen voor. Volgens mij zorgde dit steeds voor veel bekijks bij de andere strandtoeristen. smiley

De jongens kunnen nog niet perfect zwemmen. A. kan zijn hoofd bijvoorbeeld nog niet boven water houden en zwemt dan maar onder water. Voor de rest zijn de beenbewegingen van de schoolslag bij iedereen nog redelijk moeilijk en gaan ze nog veel moeten oefenen om dit steeds beter te doen. Ze zijn echter niet meer of tenminste minder bang van water, wat ook al een mooie stap vooruit is. Ze durven zich in de golven te gooien, durven soms dieper in het water te gaan met anderen, enz.

Het is niet alleen voor hen, maar ook voor mij een heel aangename ervaring. Als ik van Sophie, die soms piano geeft aan A., hoor dat hij al klaar staat en er echt naar uitkijkt om verder te leren zwemmen, maakt mij dit heel gelukkig. Voor ons is het bovendien ook zo vanzelfsprekend om te leren zwemmen op school, voor hen is dit helemaal niet zo. Als ze vragen hoe ik heb leren zwemmen, reageren ze heel verbaasd. Het maakt me dan ook zeer blij om hen een kans die zij niet kregen, toch mee te geven op deze manier.





Intense ontmoetingen

Sicilië 2018Posted by zr Lies Sun, July 15, 2018 08:29:33
Een van de eerste dagen wou ik een half uurtje gaan wandelen met mijn voeten in de zee. Als je aan zee bent, moet je het water toch ook eens voelen, he. "Waar ga je naartoe? Mag ik meegaan?" Wat begon als een ontspannend momentje voor mezelf werd al snel een intens verhaal (in moeilijk Frans, want B. ging nooit naar school en leerde eigenlijk onderweg Frans, én heeft een zeer slechte uitspraak, welke taal hij ook spreekt). Het werd een pijnlijk verhaal, over onderweg, maar ook waarom hij wegtrok. Het creëerde wel een band. Ondertussen geef ik hem bijna elke dag Italiaanse les en komt hij elke dag meeknutselen. Hij kan dat absoluut niet goed (als je nooit naar school ging, leerde je ook niet knippen, kleuren,...), maar hij is graag bij ons en leert graag bij.
Hier werkt ook een koppel met wie we een heel goede band hebben. 'We' want zowel persoonlijk heb ik een goede band, als als groep. Ze laten in alles voelen dat ze er deugd aan hebben dat wij hier zijn. Ze zijn blij voor de jongens, maar ook voor henzelf en dat is wel fijn. Gisteren gingen ze dan ook maar al te graag in op onze vraag om dingen te gaan kopen (want als je luchtmatras na 4 gevonden gaten nog steeds leegloopt, dan koop je beter een nieuwe, zeker als je er nog 8 nachten op moet slapen). Voor de verjaardag van Graziela, de vrouw van het koppel, kochten we ook een cadeautje voor haar verjaardag. Ze was er zichtbaar van geëmotioneerd. "Jullie zijn de eerste groep die dat doet. Jullie zijn ook anders.") Zij zijn ook anders dan het andere personeel. We genieten wederzijds van elkaars aanwezigheid en dat doet enorm veel deugd.
En een laatste ontmoeting die ik wil delen, is die van gisterenavond (ik zou over veel meer kunnen schrijven maar dan zou ik dagen moeten schrijven en jullie dagen moeten lezen. Dat gaan we elkaar niet aandoen). Ik ging tegen de avond bellen naar mijn ouders en toen ik bij de jongens wegging zei A. buonanotte. Toen ik terug ging, zat hij nog steeds op dezelfde plek in de hal (hier werkt de wifi duidelijk het best😊). "Huh, jij ging toch slapen? Ben je nog altijd hier?" (Maar dan in het Frans...) Ik leg hem uit dat je in het Italiaans ook gewoon buonanotte kan zeggen als het laat genoeg is. Geknield praten is niet zo makkelijk, dus ga ik naast hem in de zetel zitten. Van het een komt het ander en met tranen in zijn ogen vertelt hij hoeveel hij afgezien heeft in eigenlijk alle Noord-Afrikaanse landen, niet alleen in Libië, waarvan wij dat ten dele wel weten (en dan vraag ik me opnieuw af hoe politici er kunnen op komen om hen net daar in kampen te steken, want ze worden in die landen al zo veel opgesloten en mishandeld). En over het zien van de zee. Ik stond er eigenlijk nooit bij stil dat de meeste vluchtelingen nog nooit een zee gezien hebben voor ze aan die grote oversteek beginnen. Een zee met golven en geen vaste grond onder de voeten. Uren met véél te veel in een opblaasbaar bootje (hij maakt de vergelijking met de matras waarin we de avond ervoor de gaten gezocht hebben). Uren met alleen een blauwe zee en een blauwe hemel om je heen. Dagen zelfs, want na een 6-tal uur werden ze overgezet op een groot schip, maar uiteindelijk bleef hij 3 dagen op zee. Nu is hij hier een 3-tal weken. Hij weet dat hij hard zal moeten werken en dat het niet makkelijk zal zijn, maar hij weet dat hij veilig is. En wat mij nog het meest raakt in zijn verhaal is hoe gelovig hij dat allemaal beleeft. Je zou kunnen verwachten dat hij boos is op God, maar nee, hij heeft een immens vertrouwen in God (alle jongens hier). Hij leerde van zijn mama dat God een plan heeft met je en dat het goed komt. Vol overtuiging zegt hij: "Ik wéét dat God bestaat." Een sterk getuigenis en hoe kan ik dan anders afsluiten dan niet alleen te zeggen dat ik voor hem/hen zal bidden, maar hem ook een kruisje te geven voor het slapen gaan. Dat God hem/hen mag zegenen en bewaren.

Gitaarsnaren

Sicilië 2018Posted by Bianca Sun, July 15, 2018 08:22:53

Eén van de activiteiten die we hier voorzien is muziek. Ik geef dan natuurlijk gitaarles aan enkele jongens. Hier zijn een 6-tal gitaren, maar slechts de helft daarvan is bruikbaar. De andere helft heeft namelijk steeds 1 snaar tekort.

Ik heb daarom eens gevraagd of het mogelijk was om naar een muziekwinkel te gaan, zodat ik nieuwe snaren kon kopen. Danielle, die ook gitaar kan spelen en waarmee ik elke dag de ochtendmis mag begeleiden op gitaar, is met mij meegegaan en was blij dat ik dit wilde doen voor hen. Hij zal me ook helpen om de snaren op de gitaren te plaatsen. Daarna zullen veel meer jongens een gitaar kunnen vastpakken, erop leren spelen en muzikaal plezier kunnen maken.


Na enkele andere boodschappen voor de anderen, keerden we terug naar Don Bosco 2000. Als de jongens ons zien vertrekken of toekomen in een van de busjes of als ze ons nergens gevonden hebben voor een tijd, zijn ze altijd heel nieuwsgierig waar we waren. Ze zeggen steeds dat ze ons erg zullen missen als we terug vertrekken, en wij hen uiteraard ook.


Aan tafel tijdens het avondeten vertelde ik aan Ibrahim, die vooral pianoles bij Sophie volgt, maar soms ook eens bij ons komt piepen om gitaar te leren en samen te zingen terwijl ik een lied begeleid (groot fan van Michael Jackson en zingt fantastisch goed!), dat ik mee was gegaan naar Catania om enkele snaren te kopen, zodat er meer bruikbare gitaren zouden zijn. Hij reageerde hier erg dankbaar op. Hij zei dat wij hele goede dingen doen voor hen en hun leven aan het veranderen zijn: "Kijk, Idriss praat al een beetje Engels tegen mij, ik ben piano aan het leren en jullie steunen mij hierin, Omar heeft op gitaar Happy Birthday gespeeld voor zr Lies die donderdag jarig was, ..."


Ik vond het prachtig en ontroerend dat hij zo over ons sprak. Net zoals hij altijd zegt een goed mens te proberen zijn, doen wij gewoon hetzelfde en het maakt mij heel gelukkig dat ons bezoek hier zo'n mooi effect heeft.

Work In Progress

Sicilië 2018Posted by Bianca Sun, July 15, 2018 08:19:44

Zaterdag 14/07 kregen we van Danielle uitleg over 'Work In Progress', hij volgt dit project op.


Don Bosco 2000 is een opvang van eerste onthaal. In theorie kunnen hier 60 jongens van 14 tot 18 jaar blijven voor max. 1 maand. Zij zijn vanuit de overheid niet verplicht om bepaalde activiteiten te voorzien zoals taal en werk.


In de praktijk is dit uiteraard anders. Op dit moment zijn er ong eveer 35 jongens, een daling als gevolg van het tegenhouden van de boten met vluchtelingen. Er zijn ook jongens die hier ondertussen al een jaar in dit centrum verblijven.
Don Boso 2000 zet ook gigantisch in op integratie. Zij geven Italiaanse taallessen en bereiden de jongens voor op een leven in Europa. Wij hebben namelijk een andere routine dan hun leven in Afrika. Door hen verschillende taken te geven op het domein, leren ze bepaalde vaardigheden en attitudes zoals op tijd werken, werk zien, je werk afmaken, ... Deze taken zijn bv. de vloer buiten vegen die vol ligt met bladeren van de bomen, het strand proper houden, de groenten van de sociale tuinen verzorgen en de kippen verzorgen, de bar openhouden, strandgangers onthalen, ...


Dit 'werk' moet echter vooral in een huishoudelijke context gezien worden. Het domein is namelijk hun (voorlopige) thuis en in je huis help je mee aan het huishouden. Ze krijgen hier een kleine beloning voor in de vorm van een herlaadkaart voor hun gsm, al zouden zij veel liever een echt loon krijgen om geld te sturen naar hun familie.


Ik vind het geweldig dat deze organisatie zich zo inzet voor deze jongens, ook al zijn ze hier absoluut niet toe verplicht. De jongens krijgen hier een warm onthaal, krijgen vertrouwen en hebben daarom ook veel respect en liefde voor de medewerkers hier.



Music maestro!

Sicilië 2018Posted by Bianca Fri, July 13, 2018 07:51:23

Op donderdag 12 juli werd de verjaardag van zr Lies gevierd. Op zeer 'subtiele' manieren werd ze doorheen de dag verrast door verschillende mensen. Op gitaar had ik enkele jongens Happy Birthday geleerd, wat we dan ook voor haar hebben gespeeld. Een momentje om trots op te zijn, vind ik zelf!

Vandaag kreeg ik ook de kans om even een kijkje te nemen in de kamers van de jongens. Velen hier gaan zeer laat slapen (3 à 4u). Dit is meestal door hun kopzorgen zeggen ze zelf. Ovedag moeten ze werken op het domein en is er ook Italiaanse/Franse/Engelse les. Voor die taallessen komen er jammer genoeg soms zeer weinig opdagen. Dit opvangcentrum is in principe ook niet verplicht om dit te organiseren en hen te verplichten die lessen (tijdens hun vakantie) te volgen. Onze aanwezigheid wordt echter goed benutigd om hen te stimuleren toch deel te nemen. Zo volgde ik zelf Italiaanse les (bij de gevorderden uiteraard smiley ) en kwam er slechts 1 jongen van de 5 opdagen. Een van de cultuurbemiddelaars vroeg om mee te gaan om de jongens uit hun bed te halen en in de les te krijgen. Dit was enerzijds moeilijk m, omdat deze jongens echt wel moe waren en wilden rusten voor ze verder moesten werken, anderzijds ook heel grappig om hen uit hun bed te trekken/kietelen/roepen/... en hun pas-wakker-reacties te zien. Uiteindelijk gingen er 3 mee en ging de les verder heel goed!

's Avonds is er op donderdag afgewisseld een muziekavond of een etnische maaltijd. Deze week hebben we allerlei dingen helpen voorbereiden voor die eetavond: onderleggers geknutseld en boekjes versierd. Ik keek hier dan ook erg naar uit... blijkt dat we ons moesten inschrijven, wat we niet allemaal op voorhand wisten. Om de teleurstelling te compenseren en de lege avond toch te vullen kregen we het idee om een eigen muziekavond te organiseren.

Het begon met ons groepje en 2 jongens waarmee we karaoke deden. We zongen Franstalige liedjes (en bekend bij 'ons'). Veel van deze liedjes kenden ze ook of konden ze goed meezingen!

Dit veranderde daarna al snel in een dansavond met typische dansliedjes en 'foute muziek'. We probeerden bijvoorbeeld om de indianendans aan te leren aan enkele jongens. In dezelfde kamer werd er gepoold, en naar filmpjes op tv gekeken, maar natuurlijk kregen wij op die manier een raar kijkend publiek. Later kregen we toch steeds meer jongens aan het dansen en plezier te maken. Je kan volgens mij wel van een geslaagde muziekavond spreken als je:

- typische dansjes zoals 't Smidje, de Ketchup song, The Cha Cha Slide, macarena, ... kan aanleren

- hen een volledig lied aan een stuk los laten gaan bij de polonaise en de Marie-Louise

- maar het meest hillarische hoogtepunt was toch wel: grote, stoere jongens aan het dansen krijgen op K3, Barbie Girl en Hoofd Schouders Knie En Teen (gezongen door kleutertjes trouwens)

We hebben gedanst tot we buiten adem waren en konden onze T-shirts uitwringen van het zweet! Maar we hebben echt plezier gemaakt en gelachen, zoveel gelachen! Een avond die voor herhaling vatbaar is! smiley





Camera op uitstap

Sicilië 2018Posted by Bianca Fri, July 13, 2018 07:41:55

Dinsdag 10 juli was een speciale dag voor ... mijn camera. Ik was druk bezig met het helpen voorbereiden van een etnische maaltijdavond van 12 juli. Er was echter een jongen die heel graag foto's wilde nemen en eerder richting strand wilde gaan om foto's met vrienden daar te nemen. Ik heb beslist om hem te vertrouwen met mijn camera, zolang hij beloofde de band rond zijn nek te hangen en er zeer rustig en voorzichting mee te zijn. Af en toe nam ik wel even een kijkje, maar was zeer blij als ik zag dat hij mijn vertrouwen meer dan verdiende! Hij deelde de camera met jongen nr. 2 waarmee ze een kleine fotoshoot hielden. Omdat deze jongens hierna Italiaanse les hadden, kreeg mijn camera net voor het middagmaal even pauze.

Met O. die ook de Italiaanse les van 14u pas volgde, heb ik tijdens dat moment tafelvoetbal gespeeld. Daar heb ik mezelf eens kunnen bewijzen! Al heb ik verloren, de score was 9-10! Hij, maar ook anderen die later meekeken, waren diep onder de indruk dat een meisje hier zo goed in was (aangezien ik tot nu toe ook alleen maar bewezen heb hoe slecht ik in volleybal en voetbal ben smiley)

Tijdens de lunch had ik mijn camera nog bij en had ik ze meegenomen aan tafel. Jongen nr. 3 trok dan enkele foto's terwijl we aten.

Na het middagmaal kwam uiteraard jongen nr. 4 de camera vragen: opnieuw de belangrijke regels overlopen en weer de ander vertrouwen, want ik had op dat moment weer andere taken.

Na ongeveer 2 uur (door de drukte was ik dit helemaal vergeten) zag ik hem gelukkig bij de andere vrijwilligsters knutselen en mijn camera zag er nog levend uit. Weer was ik heel blij dat mijn vertrouwen niet geschaad werd. Tijdens de gitaarles kwam fotograaf nr. 5 (denk ik) even piepen en foto's nemen. De camera werd daarna doorgegeven aan jongen nr. 6 (zoals ik al zei: denk ik) die na een halfuurtje op het domein rond te lopen weer terugkwam met mijn camera, veilig en wel.

's Avonds heb ik de foto's bekeken, want ik was nu toch wel benieuwd waar die allemaal geweest waren: er stonden foto's op van zr Nathalie die aan het basketballen is, jongens die salto's doen op het strand, fotoshoots, de kippen en groenten die verzorgd worden door de jongens, enz. Het was grappig en verrassend wat er allemaal werd vastgelegd die dag en te proberen raden wie wanneer de camera gekregen zou hebben.

Nog belangrijker voor mijn persoonlijk is echter dat ik de jongens hier kon vertrouwen om zorg te dragen voor mijn materiaal. Ze hebben al zo veel meegemaakt, zoveel wantrouwen en teleurstellingen. Ik was blij dat ik hen op die manier vertrouwen kon geven (i.p.v. er controlerend bij te blijven) en ze op die manier weer iets nieuws leerden kennen.

De jongens hier gebben prachtige waarden en verdienen het om vanaf nu meer vertrouwen te krijgen van alle mensen om hen heen. Ik hoop dan ook oprecht dat anderen verder kijken dan huidskleur, afkomst, geloof, taal, ... en gewoon de mooie mens zien die ze zijn.





Onze aanwezigheid

Sicilië 2018Posted by Bianca Mon, July 09, 2018 07:24:29

Persoonlijk ben ik met dit project meegekomen naar Sicilië om onder andere de vluchtelingenproblematiek een gezicht te geven, maar ook om de jongeren die een zeer moeilijk weg afgelegd hebben plezier te laten maken en hun zorgen even te laten vergeten.

Daarom organiseren we elke dag enkele activiteiten. Dit vinden de jongens hier echt geweldig. Wanneer ze ons zien passeren roepen ze onze naam op een blije manier, ze geven ons een hand of een speciale handshake en vooral: ze vragen steeds welke activiteiten we weer zullen organiseren. De terugkerende activiteiten (Engels/Frans & knutselen/muziek) kennen ze al, maar we organiseren ook grote spelen zoals honkbal, levend stratego, estafette in het water, enz.

Tussendoor komen we elkaar meestal gewoon tegen en doen we ook spontaan iets: tafelvoetbal (waarbij ik al heb bewezen dat ik dit goed kan!), volleybal (en hier ben ik dus verschrikkelijk in en dat hebben ze ook gemerkt), gewone voetbal (ik val wel mee, maar ze nemen dit zooooo serieus! Mannen... ;p), zwemmen in de zee na een strandspel, foto's nemen, enz.

Maar we hebben ook steeds meer serieuze gesprekken waarin ze beetje bij beetje zichzelf bloot durven geven en hun verschrikkelijke weg naar Europa aan ons toevertrouwen.

Een voorbeeld: I. houdt erg van muziek, dat hebben we hier allemaal al opgemerkt. We vinden dat hij goed kan rappen en zingen en hij zou zeer graag piano kunnen spelen en eigen liedjes maken. Hij aanvaardt onze complimenten echter (nog) niet en zegt dat hij 'maar een beetje' goed is 'Just a little bit' is zijn standaard antwoord. In Afrika krijgt zo'n talent namelijk niet veel steun om er iets mee te doen en hij heeft (onderweg) ook al zo veel meegemaakt dat hij van binnen gebroken is, zegt hijzelf. Hij is hier pas 3 weken in het kamp en haalt af en toe (flauwe) grappen uit, ja ook met mij, maar hij heeft dat nodig om alles te vergeten. Ik vroeg hem dan wat wij voor hem kunnen doen om het vergeten makkelijker te maken. Zijn antwoord hierop was dat gewoon onze aanwezigheid al zeer veel is. Dit raakte me zo erg, want ik wil echt moeite doen voor deze jongens en we maken elke dag plezier. Je zou bijna vergeten dat zij op hun jonge leeftijd al verschrikkelijke dingen hebben meegemaakt. Wat deed jij op je 12de, 15de, 18de? Waarschijnlijk genieten van je jeugd, experimenteren met je identiteit, iets waar deze jongens volgens mij alleen van kunnen dromen en op dit moment gelukkig zijn met de steun en liefde die ze in Don Bosco 2000 krijgen.
Wij kunnen hier van alles organiseren om hen te doen lachen en hen een kans te geven om even gewoon jong te zijn, maar ik ben zo blij dat voor sommige het feit dat wij er gewoon zijn al veel betekent en dat zij zich hierdoor waardevol voelen.



« PreviousNext »