Sicilië 2018

Sicilië 2018

mooie ervaring op dag 2 - mijn eerste blogpost

Sicilië 2018Posted by Marieke Sun, July 08, 2018 13:25:20
Eerst even dit meegeven: de motivatie waarom ik mee ben op deze vrijwilligersreis in Sicilie. Vluchtelingen zijn geen nummers maar mensen. Het is belangrijk dat zowel zijzelf als anderen dit zo blijven zien. Ondertussen is dag 3 dat ik hier ben aangebroken. Gisteren bij het gebedsmomentje hadden we het erover waarom de gevluchte jongeren zich soms jonger of ouder voordoen dan ze echt zijn. Tot hun 14e komen kinderen normaal gezien in een soort internaat terecht hier in Italie. Maar door de ervaringen van de vlucht voelen ze zich soms helemaal geen kind meer. De vlucht heeft hen verantwoordelijkheden gegeven die normaal gezien bij een volwassene passen. Ze hebben te veel gezien en meegemaakt waardoor ze zich mentaal volwassen(er) voelen en dus ook zo behandeld willen worden. De reden waarom ze zich soms jonger voordoen dan ze zijn: tot 18,5 jaar kunnen ze extra begeleiding krijgen. Daarna worden ze hier in Italie letterlijk aan hun lot overgelaten. Werken of verzuipen dus. Maar hoe kan je werken zonder enige basiskennis over de italiaanse taal of zonder iets van de italiaanse gewoontes te kennen? Moeten mensen niet eerst de kans krijgen om zich op zijn minst een beetje te integreren voor er aan werk wordt gedacht? In ons project hier in Catania vangt men officieel gezien jongeren tussen 14 en 18 jaar op en dus ook degene die beweren zo oud te zijn. Voor het project staat immers niet de leeftijd maar de mens zelf centraal. De overheid legt hen echter leeftijdsgrenzen op. Zo zijn er hier net voordat ik toekwam 3 jongetjes gearriveerd die beweerden 15 a 16j te zijn, maar je ziet zo dat dat niet kloppen kan. Ze zullen eerder rond de 12j oud zijn. Ze zijn weggelopen vanuit een andere instelling en lijken hier echt veel meer op hun plaats te zitten. Er is hier een ietwat oudere jongen uit hetzelfde land die zich wat over hen probeert te ontfermen, ook al is hij hier zelf nog maar 2 a 3 weekjes en is het voor hemzelf dus ook nog wat zoeken. Ikzelf slaagde er in om gisteren wat band op te bouwen met 1 van die jongste gastjes. Hij spreekt enkel de taal uit zijn land en een paar woordjes Engels maar ondanks deze taalbarrieres slaagde ik er toch in contact met hem te maken. Met veel gebaren en goodwil van ons beiden lukt het wel. Zo gaf ik gisterenavond na mislukte poging zoveel de beachvolley op en besloot ik dan maar om er foto's van te nemen. Het jongetje stond net als mij aan de zijkant te wachten en ik ging erop af. Ik probeerde hem te overtuigen om mee te spelen en hij mij maar we hadden daar alletwee duidelijk geen zin in. Dus leerde ik hem om foto's te nemen met mijn camera. Het was overduidelijk dat hij zo een toestel voor het eerst in zijn jonge leventje in handen kreeg. Toen ik door moest was hij me echt superdankbaar. Zijn dankbaarheid was zo gemeend en zo echt dat ik er bijna de tranen van in de ogen kreeg. Alsof ik hem een supergroot cadeau gegeven had. Terwijl het enige wat ik hem echt cadeau gaf mijn vertrouwen in hem was.