Sicilië 2018

Sicilië 2018

Onze aanwezigheid

Sicilië 2018Posted by Bianca Mon, July 09, 2018 07:24:29

Persoonlijk ben ik met dit project meegekomen naar Sicilië om onder andere de vluchtelingenproblematiek een gezicht te geven, maar ook om de jongeren die een zeer moeilijk weg afgelegd hebben plezier te laten maken en hun zorgen even te laten vergeten.

Daarom organiseren we elke dag enkele activiteiten. Dit vinden de jongens hier echt geweldig. Wanneer ze ons zien passeren roepen ze onze naam op een blije manier, ze geven ons een hand of een speciale handshake en vooral: ze vragen steeds welke activiteiten we weer zullen organiseren. De terugkerende activiteiten (Engels/Frans & knutselen/muziek) kennen ze al, maar we organiseren ook grote spelen zoals honkbal, levend stratego, estafette in het water, enz.

Tussendoor komen we elkaar meestal gewoon tegen en doen we ook spontaan iets: tafelvoetbal (waarbij ik al heb bewezen dat ik dit goed kan!), volleybal (en hier ben ik dus verschrikkelijk in en dat hebben ze ook gemerkt), gewone voetbal (ik val wel mee, maar ze nemen dit zooooo serieus! Mannen... ;p), zwemmen in de zee na een strandspel, foto's nemen, enz.

Maar we hebben ook steeds meer serieuze gesprekken waarin ze beetje bij beetje zichzelf bloot durven geven en hun verschrikkelijke weg naar Europa aan ons toevertrouwen.

Een voorbeeld: I. houdt erg van muziek, dat hebben we hier allemaal al opgemerkt. We vinden dat hij goed kan rappen en zingen en hij zou zeer graag piano kunnen spelen en eigen liedjes maken. Hij aanvaardt onze complimenten echter (nog) niet en zegt dat hij 'maar een beetje' goed is 'Just a little bit' is zijn standaard antwoord. In Afrika krijgt zo'n talent namelijk niet veel steun om er iets mee te doen en hij heeft (onderweg) ook al zo veel meegemaakt dat hij van binnen gebroken is, zegt hijzelf. Hij is hier pas 3 weken in het kamp en haalt af en toe (flauwe) grappen uit, ja ook met mij, maar hij heeft dat nodig om alles te vergeten. Ik vroeg hem dan wat wij voor hem kunnen doen om het vergeten makkelijker te maken. Zijn antwoord hierop was dat gewoon onze aanwezigheid al zeer veel is. Dit raakte me zo erg, want ik wil echt moeite doen voor deze jongens en we maken elke dag plezier. Je zou bijna vergeten dat zij op hun jonge leeftijd al verschrikkelijke dingen hebben meegemaakt. Wat deed jij op je 12de, 15de, 18de? Waarschijnlijk genieten van je jeugd, experimenteren met je identiteit, iets waar deze jongens volgens mij alleen van kunnen dromen en op dit moment gelukkig zijn met de steun en liefde die ze in Don Bosco 2000 krijgen.
Wij kunnen hier van alles organiseren om hen te doen lachen en hen een kans te geven om even gewoon jong te zijn, maar ik ben zo blij dat voor sommige het feit dat wij er gewoon zijn al veel betekent en dat zij zich hierdoor waardevol voelen.