Sicilië 2018

Sicilië 2018

Terugkeer naar België

Sicilië 2018Posted by Bianca Fri, July 27, 2018 01:39:06

Donderdag 26/07 begon onze terugreis. Om 11u vertrokken we vanuit Cammarata met de cammionet, weer door allerlei smalle straten, hoog, laag, haarspeldbochten, enz.
Om 12u vertrok de bus richting Catania. We hadden ook al enkele berichten gestuurd naar de jongens van Catania of ze ons eventueel nog wilden opzoeken aan het station voor we naar België vertrokken. 7 jongens hebben uiteindelijk de trip van het opvangcentrum tot bij ons gedaan. Vele anderen wilden ook komen, maar moesten werken of de Senegalavond helpen voorbereiden. Met sommigen konden we even videochatten. Het was een zeer mooi moment en het gaf een warm gevoel dat zij dit voor ons wilden doen. We hebben hen erg gemist en zij ons ook. smiley

Na bijna 3u was het zover om opnieuw de bus te nemen richting de luchthaven en vaarwel te zeggen aan onze jongens van Catania. Ik heb velen laten weten wanneer ons vliegtuig opsteeg, want vanop het opvangcentrum kan je alle vliegtuigen zien en horen. Ze vonden het leuk om te weten en ons vliegtuig te volgen, maar tegelijk was het ook triestig en emotioneel voor hen om ons zo te zien vertrekken. Ook wij vonden het een moeilijk moment. Ik was zelfs wat nerveus wetende dat we letterlijk uitgezwaaid werden door hen en niet wisten hoe het er aan de grond aan toe ging, hoe ze zich voelden, enz.

Ondertussen zijn we in Milaan geland, hier moeten we de nacht doorbrengen, want onze volgende vlucht richting Zaventem is pas om 6u55.

Een vriend van zr Nathalie die hier een uur vandaan woont, heeft pizza's voor ons meegebracht. Die zijn nu nog steeds aan het bijkletsen. De anderen hebben hun luchtmatras opgeblazen en proberen wat te slapen. En ik maak van de gelegenheid gebruik om de blog aan te vullen, want hier slapen zou mij toch niet lukken. Ik hou de wacht voor onze spullen en neem zeer graag enkele slaapfoto's van de anderen. smiley


Tot in België!




Cammarata

Sicilië 2018Posted by Bianca Fri, July 27, 2018 01:14:45

Na een lange busrit vanuit Catania werden we opgehaald in Agrigento door zr Christabelle en zr Nella. Ik had een beetje het gevoel dat we van het ene in het andere avontuur gedropt werden. We waren nog maar pas aan het bekomen van het eerste moeilijke afscheid en maakten na enkele uurtjes alweer kennis met nieuwe mensen.

Omdat er in Agrigento interessante tempels waren om te bezoeken en die ook 's avonds het mooist zijn, zijn we die meteen gaan bezoeken.

Daarna begonnen we aan opnieuw een lange autorit tot in Cammarata. Deze keer zaten we in de bergen, dus veel omhoog, omlaag, scherpe bochten en smalle straten. Het was zeer speciaal om een zuster in een cammionet te zien die zo'n wegen de baas kan. smiley

Eens aangekomen, werden we door enkele jongens geholpen om onze valiezen te dragen. Er was ook taart voor ons klaargemaakt, superlekker! Dan konden we aan het avondeten beginnen, maar we waren zo moe dat we niet lang daarna zijn gaan slapen. smiley

De volgende dag moesten we wennen aan de nieuwe werking. In Don Bosco 2000 deden we namelijk zo goed als alles samen met de jongens: ontbijt, lunch en avondeten, 4-uurtje, we kwamen in dezelfde leefruimte waar we spontaan konden tafelvoetballen, biljarten, tv kijken, we konden de jongens makkelijk vinden om samen te zwemmen of andere activiteiten te doen, enz.

In Cammarata aten we daarentegen aanvankelijk apart bij de zusters, we sliepen ook in een ander deel van het Castello di Cammarata (ja ja, we sliepen in een historisch kasteel). De deur was afgesloten dus we moesten ofwel steeds aanbellen om terug binnen te gaan waar wij logeerden of we moesten de sleutel vragen. Er waren ook geen geplande activiteiten waardoor we niet goed wisten wat te doen en hoe contact te zoeken met de jongens. Het voelde in het begin dus allemaal wat geforceerd aan.

Wetende dat we hier ook niet lang waren, wisten we niet goed hoe we hier een goede band zouden krijgen met de jongens, aangezien we hen zo weinig zagen. Maar we hebben er toch alles aan gedaan om er het beste van te maken en te wennen aan de nieuwe structuur.

Uiteindelijk mochten we vanaf dinsdag bijvoorbeeld wél samen ontbijten. Sophie en Sintia hielpen in de keuken voor de lunch en Marieke en ik volgden een Italiaanse les mee.

We hebben enkele uitstapjes gedaan met de jongens. De eerste was naar Cammarata zelf. Antonino was de taxichauffeur en gids die veel over de smalle straatjes, vele kerken, historische gebouwen, enz. wist te vertellen. Mooi stadje om te bezoeken!

Diezelfde dag gingen we ook 's nachts op uitstap. Enkele jongens houden wel van het nachtleven. 'Cammarata by night' was dan ook weer zeer leuk. We hebben vooral gewandeld en aten een typisch Siciliaanse granita.
Dinsdag hielpen we verder ook met de voorbereiding van een inwijdingsfeest van een zuster en het afscheid van zr Christabelle die hier een maand verbleef, maar nu terug naar Rome gaat om verder te studeren. We hebben samen pizza en andere hapjes gemaakt voor 's avonds. Dit was best gezellig, maar het leukste moment was wanneer we konden proeven van de zelfgemaakte pizza! smiley

Onze voorlaatste dag kwam er al snel op woensdag 25 juli. Dan deden we een grote uitstap naar Palermo, de hoofdstad van Sicilië. Hierbij gingen er 6 jongens mee die we op die dag veel beter leerden kennen en toch nog een redelijke band mee konden opbouwen. Het was dan ook jammer dat we de dag erop al moesten vertrekken en dat vonden zij ook...

Donderdag kregen we een mooi afscheid van onze nieuwe vrienden uit Cammarata, die nu dus ook in ons hartje passen.



Afscheid nemen van Don Bosco 2000 in Catania

Sicilië 2018Posted by Bianca Sun, July 22, 2018 18:17:50

Het einde van het eerste deel van onze vrijwilligersreis zit erop. Gisteren, zaterdag 21/07, was onze voorlaatste dag. Om in schoonheid af te sluiten, hadden we een avond georganiseerd waarbij de jongens die activiteiten met ons gedaan hadden, hun (nieuwe) talenten konden tonen aan hun vrienden.

Als eerste waren Omar en ik aan de beurt. Ik had hem de Europese Hymne / Het Vredeslied geleerd. Hij speelde de melodie en ik begeleide met akkoorden. Hij heeft de afgelopen weken veel geoefend en erg doorgezet om de gitaartechniek onder de knie te krijgen. Ik was dan ook zeer trots en blij voor hem dat hij zijn harde werk kon tonen aan de anderen.

Verder is de avond niet helemaal volgens plan verlopen. smileyIbrahim die graag een dankspeech wilde geven en dat zomaar verplaatste, omdat dit ook de inleiding was voor het lied dat hij zou zingen met Sintia en Sophie.

Daarna werden we aangenaam verrast door Abel die op zijn 'krar' (gitaar uit Eritrea) een prachtig Eritreeërs lied speelde en daarbij ook zong. Zoals ik al vertelde in een eerdere blog, zijn de jongens uit Eritrea redelijk afgezonderd en nemen ze (uit zichzelf) weinig deel aan activiteiten. Ook nu weer heb ik, op vraag van Daniele, anderhalve week geprobeerd om Abel te overtuigen om iets te spelen voor een publiek. De avond zelf maakte hij mij wijs dat er een snaar gesprongen zou zijn, maar al snel viel hij door de mand en ging hij na wat aandringen toch mee. Hij had de aandacht van iedereen en heeft een goede indruk nagelaten.

Ook zr Nathalie had met een hele groep jongens op de djembé en andere slaginstrumenten iets voorbereid. De jongens zongen op een gegeven moment een naam van iemand in het publiek die dan vooraan even moest dansen op het Afrikaanse ritme die de groep aansloeg. Toen ik naar voor werd geroepen, heb ik de hulp van Armel ingeschakeld die ook op het podium stond, zo was ik toch niet helemaal alleen! Velen hadden hier veel goesting in en dansten supergoed, en anderen liepen letterlijk weg bij het horen van hun naam. Hierna hebben enkelen de ronde moeten doen om iedereen terug te krijgen in het amfitheatertje.

Tijdens het wachten, gaven Siafa en Armel een prachtig, maar ook komisch dansoptreden. Eerder die dag hebben Sophie en ik nog wat dansles van hen gekregen, maar hun niveau halen is onmogelijk! De medewerkers zagen hun talent ook en zouden hen willen helpen door hen eventueel dansles te laten volgen.

Daarna zong onze groep vrijwilligers een Nederlandstalig lied: Vlaanderen Boven van Raymond van het Groenewoud. Ook al begrepen ze er niets van, toch kregen we complimenten over het brengen van een Belgisch lied.

Deze avond werd verder ook gebruikt om certificaten voor Italiaanse les uit te reiken. Hoewel het onverwacht was, vonden we het geweldig om een hele groep zo trots hun certificaat te zien vasthouden.

Om iedereen nog een klein souvenir te geven, hebben we, in het Italiaans weliswaar, kaartjes geschreven voor alle jongens. Voor degene die nog geen Italiaans kunnen, is dit misschien zelfs een motivatie om naar de lessen te blijven gaan.

Op het einde hebben we samen nog een beetje gedanst. Niet heel lang, want er moest veel teruggezet worden.

Voor we gingen slapen, gingen we langs bij enkele jongens in de gezamenlijke ruimte. Ze waren erg bezig met ons vertrek en waren al afscheid aan het nemen. Dit was een mooi en emotioneel moment. Slechts een voorsmaakje voor de volgende dag.

Ook enkele jongens hadden ons ondertussen betenisvolle souvenirs gegeven. Idriss gaf mij een bootje van papier met de vlag van België, Omar gaf een armbandje met Afrikaanse kleuren en Armel gaf een Unicefarmbandje die hij kreeg wanneer hij voor het eerst voet zette in Europa. Dat bandje krijgen minderjarigen op de boot om ze makkelijker te onderscheiden van de volwassenen. Ik mag hem vanaf nu dragen, omdat het bescherming brengt volgens hem.

Vandaag was het dan uiteindelijk wel écht zover, de allerlaatste dag. Tijdens het ontbijt speelde Jerome het toepasselijk lied 'See You Again' af. Daarna namen we zijn gsm even over om, alweer, een klein (karaoke)feestje aan tafel te geven.

Het werd dan ook hoog tijd om de koffers in te pakken en te kuisen. Na de lunch namen we nog een foto met onze vrijwilligersgroep bij onze prachtige muurschildering die we de afgelopen week gemaakt hadden.

Vandaag is het hier 40°C, dus namen we voor de laatste keer een duik in de zee. We kregen, veel makkelijker dan andere keren, een boel jongens mee waarmee we superveel plezier maakten in het water. Tegen 15u was het echter tijd om ons klaar te maken voor het vertrek.

We namen opnieuw een foto bij de muurschildering, maar deze keer van de hele groep.

Hierna werden er veel knuffels en afscheidwoordjes gegeven. Wij gaan iedereen heel erg missen, maar zij ons ook. Het was tegelijk een leuk maar ook een triestig moment, want we voelden de hechte vrienschap die we opgebouwd hadden heel erg, maar tegelijk moesten we er afscheid van nemen. smiley

Nu zitten we in de bus (2 à 3 uur) richting Agrigento. Daar zullen we opgehaald worden door iemand uit het volgende opvangcentrum in Cammarata.

Dit opvangcentrum is een tweede onthaal, waarbij er minder jongens zijn (12-tal). Zij zijn doorgestroomd uit een eerste onthaalcentrum (waar ze na aankomst in theorie slechts een maand mogen blijven).
Ik ben benieuwd naar het verschil in werking en ben blij om weer nieuwe mensen te ontmoeten. Tegelijk weet ik ook dat dit een kort bezoek zal zijn en dat hierna misschien weer een moeilijk afscheid komt. Al kan ik mezelf alleen maar gelukkig prijzen dat ik mensen heb ontmoet die vanaf nu zo veel betekenen dat ze afscheid zo moeilijk maken. Alle jongens hebben een speciaal plekje in mijn hart! smiley



Muziekavond

Sicilië 2018Posted by Bianca Fri, July 20, 2018 17:21:12

Net zoals 2 weken geleden werd er aan de bar een muziekavond georganiseerd voor zowel de jongens en de medewerkers in het opvangcentrum als voor mensen van buitenaf.

Zoals het ook vaak andere keren verloopt als er iets gedaan wordt, hebben de jongens niet zo veel zin: "Ik kan niet dansen" of "Ik ben moe" of "Ik moet iets anders doen" of ...

Toen we vertrokken richting de bar, hebben we nog wat reclame gemaakt. "We komen wel achter" zeiden ze dan.

Nadat we van een ijsje genoten hadden, was er nog niemand van de jongens te bespeuren, dus besloten we terug te gaan om ze mee te pakken. "Wacht, ik doe even andere schoenen aan" of "We gaan na dit spel (tafelvoetbal) komen" of ... We kregen slechts enkele jongens mee, en aan degene die achterbleven zei ik: "Ik sta hier om 23u terug, dus zorg maar dat je klaar bent" smiley

Met de andere jongens vertrokken we al en hebben we een klein halfuurtje gedanst. Er was nog niet veel volk dus wilden ze vooral aan de kant kijken. Sommigen probeerden zelfs weg te sluipen (maar dat had ik gezien!)

Na een tijdje kwamen er enkele jongens uiteindelijk ook achter en zoals afgesproken haalde ik de laatste jongens op om 23u, aangezien ze dit uit zichzelf niet zouden doen.

De medewerkers apprecieren het heel erg dat wij zoveel moeite steken in het betrekken van zoveel mogelijk jongens bij allerlei activiteiten. Het lukt ons bovendien nog heel goed ook, want ze komen uiteindelijk, na héél lang aandringen, toch af. Ik heb ook eens rondgevraagd of ze nu blij waren dat ze toch gekomen waren en daarop antwoordden ze zeer overtuigd "JA".


Er is dan ook nog een redelijk geïsoleerde groep jongens uit Eritrea. Zij eten apart, gaan overdag soms naar een apart dagcentrum bij andere landgenoten, spreken enkel hun eigen taal (slechts 1 spreekt een beetje Engels), gaan zelden naar de Italiaanse les, ... Hierdoor is deze groep moeilijker bereikbaar. Wij proberen bij hen letterlijk met handen en voeten of via Abbi (de bijnaam van de Engelstalige jongen) de groep te betrekken. Als we ze zien, doen we een speciale handshake, gisteren nodigde een van de kleinere jongens mij uit om mee te kijken naar een filmpje met muziek uit Eritrea op zijn Facebook en probeerde hij mij uit te leggen wat er te zien was, we krijgen ze ook meer en meer mee naar de Italiaanse les, waardoor je nu tenminste eens kan vragen "Hoe gaat het?" (Come stai?) en ze daar in het Italiaans op kunnen antwoorden.
Bij deze groep voelen we vooral zonder woorden hoe onze aanwezigheid geapprecieerd wordt, wat ik op zich al heel mooi vind. Maar het feit dat de medewerkers over 'een mirakel' spreken ten op zichte van deze evolutie bij die groep, maakt ons nog trotser op wat we met hen bereikt hebben.

Ook zij waren 's avonds aanwezig op de muziekavond. Eerst kregen we ze moeilijk mee. Als ze dan toch kwamen, bleven ze in een hoekje achteraan kijken. Eens de groep groter werd, kwamen er toch 2 in de kring staan en konden we hen makkelijker betrekken bij het dansen. Ook enkele anderen jongens zochten uiteindelijk contact met hen, want zij kennen elkaar ook niet zo goed.

Zo'n muziekavond is er om de 14 dagen en ik hoop dat ze hier ook zonder ons aan willen deelnemen, want ze maakten gisteren duidelijk veel plezier!

The Lion King

Sicilië 2018Posted by Bianca Fri, July 20, 2018 17:12:49

Tijdens een gesprek sloeg het onderwerp op een gegeven moment om naar 'Disney' waar wij mee opgegroeid zijn. Het leek ons dan ook super om de jongens tenminste 1 Disneyfilm te laten zien. Je bent namelijk nooit te oud voor Disneyfilms!

Sintia heeft de organisatie hiervan op zich genomen en zorgde bovendien voor popcorn voor iedereen.

Toen het zover was, kregen we slechts enkele jongens mee. De meesten waren nog niet helemaal overtuigd van de film. Gelukkig nemen wij niet makkelijk een 'nee' als antwoord. Sophie heeft dan ook veel moeite gedaan om de jongens die in de gezamenlijke ruimte voor de tv zaten, mee te krijgen naar het kleine amfitheater.
Vriendelijk vragen was duidelijk niet voldoende, dus moest ze dit anders aanpakken. Ze is voor de tv gaan staan, waar ze met haar armen in de lucht stond te draaien en aanwijzen waar ze naartoe moesten om een leuke avond te beleven. Wanneer ook dit niet werkte, zocht ze naar de afstandsbediening en zette ze de tv gewoon uit. Na nog wat magische overtuigingskracht heeft ze deze toch meegekregen en raakte het amfitheater steeds meer gevuld. De film kon beginnen!

De jongens waren heel geconcentreerd aan het meevolgen en leefden zich helemaal in. Wie de film kent, weet bv. dat het moment dat Mufasa sterft, heel triestig is. Hun verbaasde reactie hierop was echt fantastisch om te zien! En natuurlijk zongen wij (de meisjes) luidkeels mee met de liedjes.

Op het einde van de film, speelde het liedje 'Can you feel the love tonight' van Elton John nog na. Hierop hebben we nog samen gedanst, wat een mooie afsluiter was voor deze avond. De reacties van de jongens waren superpositief. Ze apprecieren het heel erg als wij zo'n dingen voor hen willen organiseren en erop aandringen dat we hen er heel graag bij willen. Hopelijk krijgen ze de smaak te pakken en gaan ze nu allemaal volop Disneyfans worden!

Zwemles

Sicilië 2018Posted by Bianca Fri, July 20, 2018 08:02:54

Don Bosco 2000 heeft een eigen strand. Wij kunnen hier dus heel vaak zwemmen, als we daar tijd voor hebben. Tijdens het zwemmen met enkele jongens, zag ik dat iemand probeerde te drijven, maar het hem niet lukte. Hij vertelde me dat hij niet kan zwemmen, maar het graag zou willen leren. Ik wilde hem hier zeer graag bij helpen, dus hebben we afgesproken dat we vanaf maandag 16/07 na de merenda (tussendoortje: stuk fruit, rond 17u30) in zee gaan en ik zwemles zal geven.

A. vond het leuk in het water, maar had ook schrik van de golven. Telkens er een golf, groot of klein, kwam, pakte hij mijn arm stevig vast en slaakte soms een gilletje. Ik vond het wel geweldig dat zo'n jongen zich zo bloot durfde te geven en een meisje toeliet om hem te beschermen en te helpen in het water.

We hebben de arm- en beenbewegingen eerst op het nat zand geoefend om daarna in het water te zwemmen. Het duurde even voor hij de beenbeweging goed onder de knie kreeg en boven water blijven lukt nog niet. Onder water gaat het beter bij hem. Al zorgden zijn speciale zwembewegingen voor heel wat grappige situaties. smiley

De volgende dag kwam S. erbij. Hij kon al goed drijven en pikte de zwembewegingen vlug op. Opnieuw eerst op het strand geoefend vooraleer in het water te gaan. Nadien toonde ik het ook nog eens voor in het water. Ze kijken dan heel geconcentreerd en proberen dan zelf. A. was ook heel blij met mijn tip om onder water zijn mond dicht te houden en door zijn neus uit te blazen. Op die manier kroop er minder water in zijn neus en mond.

Woensdag kwam er een derde geïnteresseerde, maar toen was het water zeer wild met grote, sterke golven. Het was niet echt mogelijk om te zwemmen dus hebben we ons gewoon op de golven gesmeten.

Donderdag wilden de jongens liever wat samen dansen, maar dan heb ik toch nog een vierde 'slachtoffer' gevonden die ook niet kon zwemmen. Opnieuw gingen we zitten op het zand en toonde ik de arm- en beenbewegingen voor. Volgens mij zorgde dit steeds voor veel bekijks bij de andere strandtoeristen. smiley

De jongens kunnen nog niet perfect zwemmen. A. kan zijn hoofd bijvoorbeeld nog niet boven water houden en zwemt dan maar onder water. Voor de rest zijn de beenbewegingen van de schoolslag bij iedereen nog redelijk moeilijk en gaan ze nog veel moeten oefenen om dit steeds beter te doen. Ze zijn echter niet meer of tenminste minder bang van water, wat ook al een mooie stap vooruit is. Ze durven zich in de golven te gooien, durven soms dieper in het water te gaan met anderen, enz.

Het is niet alleen voor hen, maar ook voor mij een heel aangename ervaring. Als ik van Sophie, die soms piano geeft aan A., hoor dat hij al klaar staat en er echt naar uitkijkt om verder te leren zwemmen, maakt mij dit heel gelukkig. Voor ons is het bovendien ook zo vanzelfsprekend om te leren zwemmen op school, voor hen is dit helemaal niet zo. Als ze vragen hoe ik heb leren zwemmen, reageren ze heel verbaasd. Het maakt me dan ook zeer blij om hen een kans die zij niet kregen, toch mee te geven op deze manier.





Gitaarsnaren

Sicilië 2018Posted by Bianca Sun, July 15, 2018 08:22:53

Eén van de activiteiten die we hier voorzien is muziek. Ik geef dan natuurlijk gitaarles aan enkele jongens. Hier zijn een 6-tal gitaren, maar slechts de helft daarvan is bruikbaar. De andere helft heeft namelijk steeds 1 snaar tekort.

Ik heb daarom eens gevraagd of het mogelijk was om naar een muziekwinkel te gaan, zodat ik nieuwe snaren kon kopen. Danielle, die ook gitaar kan spelen en waarmee ik elke dag de ochtendmis mag begeleiden op gitaar, is met mij meegegaan en was blij dat ik dit wilde doen voor hen. Hij zal me ook helpen om de snaren op de gitaren te plaatsen. Daarna zullen veel meer jongens een gitaar kunnen vastpakken, erop leren spelen en muzikaal plezier kunnen maken.


Na enkele andere boodschappen voor de anderen, keerden we terug naar Don Bosco 2000. Als de jongens ons zien vertrekken of toekomen in een van de busjes of als ze ons nergens gevonden hebben voor een tijd, zijn ze altijd heel nieuwsgierig waar we waren. Ze zeggen steeds dat ze ons erg zullen missen als we terug vertrekken, en wij hen uiteraard ook.


Aan tafel tijdens het avondeten vertelde ik aan Ibrahim, die vooral pianoles bij Sophie volgt, maar soms ook eens bij ons komt piepen om gitaar te leren en samen te zingen terwijl ik een lied begeleid (groot fan van Michael Jackson en zingt fantastisch goed!), dat ik mee was gegaan naar Catania om enkele snaren te kopen, zodat er meer bruikbare gitaren zouden zijn. Hij reageerde hier erg dankbaar op. Hij zei dat wij hele goede dingen doen voor hen en hun leven aan het veranderen zijn: "Kijk, Idriss praat al een beetje Engels tegen mij, ik ben piano aan het leren en jullie steunen mij hierin, Omar heeft op gitaar Happy Birthday gespeeld voor zr Lies die donderdag jarig was, ..."


Ik vond het prachtig en ontroerend dat hij zo over ons sprak. Net zoals hij altijd zegt een goed mens te proberen zijn, doen wij gewoon hetzelfde en het maakt mij heel gelukkig dat ons bezoek hier zo'n mooi effect heeft.

Work In Progress

Sicilië 2018Posted by Bianca Sun, July 15, 2018 08:19:44

Zaterdag 14/07 kregen we van Danielle uitleg over 'Work In Progress', hij volgt dit project op.


Don Bosco 2000 is een opvang van eerste onthaal. In theorie kunnen hier 60 jongens van 14 tot 18 jaar blijven voor max. 1 maand. Zij zijn vanuit de overheid niet verplicht om bepaalde activiteiten te voorzien zoals taal en werk.


In de praktijk is dit uiteraard anders. Op dit moment zijn er ong eveer 35 jongens, een daling als gevolg van het tegenhouden van de boten met vluchtelingen. Er zijn ook jongens die hier ondertussen al een jaar in dit centrum verblijven.
Don Boso 2000 zet ook gigantisch in op integratie. Zij geven Italiaanse taallessen en bereiden de jongens voor op een leven in Europa. Wij hebben namelijk een andere routine dan hun leven in Afrika. Door hen verschillende taken te geven op het domein, leren ze bepaalde vaardigheden en attitudes zoals op tijd werken, werk zien, je werk afmaken, ... Deze taken zijn bv. de vloer buiten vegen die vol ligt met bladeren van de bomen, het strand proper houden, de groenten van de sociale tuinen verzorgen en de kippen verzorgen, de bar openhouden, strandgangers onthalen, ...


Dit 'werk' moet echter vooral in een huishoudelijke context gezien worden. Het domein is namelijk hun (voorlopige) thuis en in je huis help je mee aan het huishouden. Ze krijgen hier een kleine beloning voor in de vorm van een herlaadkaart voor hun gsm, al zouden zij veel liever een echt loon krijgen om geld te sturen naar hun familie.


Ik vind het geweldig dat deze organisatie zich zo inzet voor deze jongens, ook al zijn ze hier absoluut niet toe verplicht. De jongens krijgen hier een warm onthaal, krijgen vertrouwen en hebben daarom ook veel respect en liefde voor de medewerkers hier.



Next »